Ooit werd ze gezien als het zusje van een van de bekendste acteurs van Nederland, maar het verhaal van Liesbeth Kamerling gaat al lang over meer dan dat. Met het delen van archieffoto’s laat ze zien hoe ver haar weg is geweest — en hoeveel lagen haar leven inmiddels kent.
Liesbeth bouwde door de jaren heen een veelzijdig bestaan op. Ze werkte als actrice, schreef boeken, werd moeder en ontwikkelde zich tot coach. Haar pad kende successen, maar ook diepe dalen. Juist die combinatie heeft haar gevormd. Wat ze vroeger als zwakte zag, beschouwt ze nu als haar grootste kracht: haar gevoeligheid.
Na de middelbare school koos ze aanvankelijk voor zekerheid. Ze begon aan Psychologie aan de Universiteit van Amsterdam en combineerde die studie later met Economie. Mensen fascineren haar; begrijpen waarom ze doen wat ze doen zat er al vroeg in. Toch veranderde alles tijdens een studentenmusical waarin ze een hoofdrol speelde. Op dat moment ontdekte ze hoe sterk acteren haar raakte.
Ze probeerde haar studie nog voort te zetten, tot een ogenschijnlijk klein moment alles kantelde. Op een belangrijke dag bleek een tentamen al te zijn geweest. Voor Liesbeth voelde dat als een teken. Ze stopte met haar studie, schreef zich in bij een castingbureau en zette haar eerste stappen richting een acteercarrière.
In 2001 volgde haar grote doorbraak met de rol van Daantje Mus in Goede Tijden, Slechte Tijden. Ze speelde het buitenechtelijke kind van Robert Alberts, een personage dat warm en oprecht werd ontvangen. De rol bracht haar enorme bekendheid. Soms zelfs té veel, merkte ze later. Maar het dagelijks kunnen acteren voelde als een voorrecht.
Bekendheid was voor Liesbeth nooit een abstract begrip. Haar broer, Antonie Kamerling, had haar al vroeg laten zien hoe intens roem kan zijn. Als vijftienjarige maakte ze van dichtbij mee hoe zijn doorbraak in de jaren negentig hun leven op zijn kop zette. Onophoudelijke telefoontjes, fans voor de deur, een constante aanwezigheid van buitenaf. Die ervaring leerde haar hoe dun de scheidslijn is tussen bewondering en obsessie.
Het verlies van Antonie in 2010 veranderde alles. Het telefoontje van zijn vrouw Isa Hoes staat in haar geheugen gegrift. De periode daarna was donker, rauw en pijnlijk. Toch bracht het ook nieuwe inzichten. Liesbeth voelde zich, hoe tegenstrijdig ook, krachtiger worden. Ze besloot eerlijker te leven en mensen vaker te zeggen hoeveel ze van hen houdt. De dood van haar broer werd voor haar én voor anderen een moment van herbezinning.
Achter de schermen worstelde Liesbeth jarenlang met haar mentale gezondheid. Ze raakte snel overprikkeld en voelde zich soms compleet leeg. Pas toen ze rond haar veertigste werd geïnterviewd over hoogsensitiviteit, begon alles op zijn plek te vallen. Ze herkende zichzelf in wat ze las en hoorde. Haar hersenen bleken gevoeliger voor prikkels, emoties en indrukken. Wat ze ooit zag als aanstellerij, bleek simpelweg haar natuur.
Die inzichten leidden in 2018 tot het boek Overprikkeld: eerste hulp bij hoogsensitiviteit, dat ze samen met psycholoog Lieke Zunderdorp schreef. Ze wilde laten zien dat hooggevoeligheid geen last hoeft te zijn, maar juist iets waardevols kan zijn. Haar leven richtte ze anders in: meer rust, minder haast en accepteren dat niet alles tegelijk hoeft.
Vandaag woont Liesbeth in Amsterdam met haar man Frans Palplatz en hun drie zonen. Ook haar kinderen blijken hoogsensitief. In huis is ‘ik ben overprikkeld’ bijna een codewoord geworden dat iedereen begrijpt. Ze leert haar kinderen omgaan met stilte en verveling, iets wat volgens haar juist in deze tijd essentieel is.
Tegenwoordig richt Liesbeth zich vooral op haar werk als coach. Ze geeft lezingen en begeleidt mensen die worstelen met stress en overprikkeling. Haar gevoeligheid is geen last meer, maar het fundament van alles wat ze doet.
